Eğitim İlişki Merkezlidir
Eğitim ne öğretmen merkezlidir ne de öğrenci merkezlidir. İlişki merkezlidir.
Öğrenme, bağ kurma, güven ve iş birliği yoluyla gerçekleşir diyor Dr. Brad Johnson. Eğitim ve öğrenmeyi irdeleyeceğim bu yazıda, çok hoşuma giden bu kıymetli sözlerle başlangıç yapmak istedim.
Bence bu ifadeler sadece eğitim ve öğrenme üzerine bir görüşü değil, ülkelerin eğitim politikalarının da kapsama alanına girecek nitelikte. Siz de tahmin edebilirsiniz ki eğitim ve öğretim üzerine sayısız yazı kaleme alındı, görüşler, öneriler paylaşıldı, paylaşılıyor ve paylaşılacak. Lakin ben dikkatinizi Bay Johnson’un paylaşımına çekmek istiyorum. Eğitim ilişki merkezlidir diyor efendim. Yani sınıfın kapısı kapandığında, diğer yetişkinler dışarıda kaldığında dersin ilk dakikası itibarıyla ilişki yönetimi başlıyor. Sahnede öğretmen izleyiciler ise öğrenciler. İlk olarak bu yazıyı kaleme alma sebebim deneyimlerimle Brad Johnson’un görüşleri arasında bir bağlantı kurmak ve meslektaşlarıma ilham olmaktır bunu ifade etmek isterim.
Başlayalım o halde…
Efendim, bence her öğretmen sınıfa girdiğinde her öğrencisini, ailesini temsil eden bir birey olarak görmelidir. Okul öncesi dönemde kazandıkları/kazanamadıkları, ailede öğrendikleri/öğrenemedikleri, artıları/eksileri ile koşulsuz her çocuğu kabul ile başlaması gereken bu süreç, tüm öğrencilere de tutum, davranış ve söylemlerle hissettirilmelidir. Çocuklar hata yapmaktan korkabilir, hata yapmalarına izin verilmelidir. Hata yaptığında da öğretmeni tarafından sahiplenilmesi öğretmenim bana güveniyor mesajını güçlü bir şekilde verir. Bir çocuk için en kıymetli şeylerden birisi belki de en önemlisi varlığının herkesçe kabul edilmesidir. Yani öğretmenleri ve arkadaşları tarafından görünür olmasıdır. Kimi öğrenciler içine kapanık veya güçlü iletişim becerilerine sahip değildir bu noktada öğretmenin elini omuzunda hissetmesi güçlü bir destektir. Tutarlı ve adil olmak diyelim şimdi de. Öğretmen sözlerinde tutarlı/tutarsız ise çocuklar tutarlılık/tutarsızlıkları hızlı bir şekilde fark eder ve davranışlarını şekillendirir. Öğretmen adil ise öğrenci karşısında güven ve istikrar görür. Bir de söz ve eylemleriyle, konuşmasıyla örnek, kibar ve nazik ise çocuklar için doğru eşleşme gerçekleşmiştir efendim.
Bunları gündeminin dışında tutan eğitim sistemlerinin uzun vadede başarılı olacağını düşünmüyorum.
Öğrencilerin ve velilerin öğretmenlere daha fazla güven duyduğu, öğretmenlerin öğrencileriyle amasız fakatsız bağ kurmaya gayret ettiği bir düzen…
Toplum olarak yaşam boyu öğrenmeye daha fazla talep duyduğumuz bir anlayış…
Sizce hayal mi?
Var bir hayalim. Gerçekleşmesi dileğiyle…